Door Danique Koenders & Rosalie van Blijenburgh
danique | Onderzoeksredactie

Met honderdvijftigduizend incidenten per jaar is het bijna niet bijzonder meer, slachtoffer worden van een hondenbeet. Het is daarom niet voor niets dat er in 2017 een lijst is gepubliceerd met hoog risico hondenrassen. Niet alleen mensen op straat, maar ook dierenasielen krijgen met complexe honden te maken. Dit is niet het enige probleem waarmee de asielen te kampen hebben, want sommige asielen zitten overvol en hebben dus last van krapte. Zij hebben niet altijd vanzelfsprekend plek om het alle dieren in nood op te vangen. Hoe lossen zij dit op en valt dit probleem überhaupt wel op te lossen? 

De combinatie van deze twee onderwerpen roept diverse vragen op, deze vragen kun je samenvatten in een onderzoeksvraag. Namelijk:

Hoe wordt er omgegaan met krapte en complexe dieren in dierenasielen?

Het is erg makkelijk om te denken dat de complexere dieren eerder de dupe zullen zijn van deze krapte dan bijvoorbeeld een schattige puppy of kitten. Bij onder andere Dierenopvangcentrum Tilburg blijkt het tegendeel waar. 

In deze tijdlijn staan de belangrijke gebeurtenissen in de dierenwereld.

“Het doet toch altijd pijn aan ons dierenhart”

Er bestaan veel vooroordelen over hoe dierenasielen omgaan met dieren. Slechte en goede vooroordelen. Manager Harrie Heerkens vertelt openhartig hoe zij het aanpakken bij DOC-T DierenOpvangCentrum Tilburg. Hierbij komen o.a. de onderwerpen krapte en complexe dieren voorbij. 

| Hebben jullie ook last van krapte? |

Nee, wij hebben ontzettend veel capaciteit, we hebben hier nu zo’n 22 honden zitten terwijl ik er 100 kwijt kan. Dat is een beetje historisch, want in 2004 zijn de plannen voor dit asiel op de tekentafel gekomen en toen zijn ze uitgegaan van een groei-ontwikkeling ten aanzien van zwerfdieren en dan met name honden. Dat bleek in de praktijk niet altijd zo te zijn. De categorie van de dieren is wel veranderd. Er komen tegenwoordig veel probleemhonden binnen en de gemiddelde verblijfsduur van de honden neemt elk jaar toe. Dat is omdat er probleemhonden binnenkomen waaraan zowel aan de medische kant als aan de gedragskant iets mankeert aan de hond. 

| Hoe komt het dat er zoveel honden binnenkomen met gedragsproblemen? |

In bijna alle gevallen ligt dat aan verkeerd houderschap. Problemen bij honden komen door verkeerde opvoeding en verkeerde socialisatie waarbij een dier uiteindelijk gedrag gaat vertonen wat minder gewenst is. Mensen kunnen daar dan niet meer mee omgaan en dumpen de honden dan het liefst. Want dan zijn ze van het probleem verlost.

Amerikaanse Stafford Shire, wegens gedragsproblemen intern bij DOC-T

Dat heeft soms te maken met de populaire tijd van rassen. We hebben ook de RAD (regeling agressieve dieren) gehad. Er waren een groot aantal bijtincidenten in Nederland, hier deed men onderzoek naar en kwamen er toen achter dat het bijna allemaal stafford-achtige honden waren. Toen is de RAD gekomen en werd aan de hand van uiterlijke kenmerken bepaald welke honden onder die wet vielen en deze honden werden dan in beslag genomen en ingeslapen. Na vijftien jaar opnieuw inventariseren kwamen ze erachter dat het aantal bijtincidenten niet was verminderd en dat ze dus niet goed bezig waren met het laten inslapen van die rassen. Vervolgens is die wet weer afgeschaft. 

“Mensen konden zich ineens niet meer profileren als degene met zo’n gevaarlijke pitbull”

Een hele tijd was het stoer om een hond van een illegaal hondenras te hebben en toen deze honden weer legaal werden, hebben we een enorme dumping van deze dieren gezien, omdat ze toen niet meer zo interessant waren. Mensen konden zich ineens niet meer profileren als degene met zo’n gevaarlijke pitbull. Heel veel asielen zijn toen volgestopt met rassen die van pitbulls of stafford-achtige zijn afgeleid. Ondanks dat we daar nog steeds mee te maken heb ik er nu gelukkig wat minder zitten. Ik heb voorheen wel eens een keer geturfd en toen zaten er hier een stuk of veertig honden en de helft daarvan waren stafford-achtige honden. 

| Als zulke soort honden hier lang blijven zitten, hoe gaat dat dan verder? |

Het is de taak van een asiel om dieren een tijdelijk onderdak te bieden met als doel ze te herplaatsen bij een nieuwe eigenaar. We krijgen ongeveer zo’n tweehonderd honden binnen per jaar en een kwart daarvan blijft meestal achter. Die worden dus niet door een nieuw baasje uitgekozen of teruggeplaatst naar hun oude baasje. 

Naar die dieren wordt niet eens gezocht, wat toch wel raar is. Want ik ga mijn dier zoeken wanneer ik hem kwijt ben. Wat is nou de problematiek? Je ziet vaak gezondheidsproblemen voorkomen waar hoge kosten aan vastzitten. We krijgen ook enorm veel honden en katten binnen waarbij het gebit er slecht aan toe is. Die kunnen net zoals een mens ook enorm veel tandpijn hebben en van die pijn kunnen ze chagrijnig worden. Dan moet er soms voor honderden euro’s gesaneerd worden aan dat gebit alleen al. 

Onze dierenarts beoordeelt de dieren die binnenkomen op medisch gebied. Hij kijkt wat er nodig is om ze weer beter te maken. Naast de medische kant heb je natuurlijk ook de gedragskant en daar heb ik een hondengedragsdeskundige voor in dienst. Zij test honden bij binnenkomst door middel van een toptest, dit is een van de laatste gevalideerde testen die er in Nederland is. Deze test, test de persoonlijkheid van een dier. Door op een aantal punten te testen, kan er bekeken worden wat de karaktereigenschappen van een dier zijn. Dit wordt allemaal vastgelegd in een reportage. Hiermee komen ook sommige gedragingen naar voren die niet te corrigeren zijn, bijvoorbeeld prooigedrag. Dat krijg je er nooit meer uit als het ontwikkeld is in het dier. Daardoor blijft zo’n dier een enorm risico. 

In Nederland vinden er zo’n honderdtwintig- tot honderdvijftigduizend bijtincidenten plaats per jaar. In Tilburg alleen al zo’n veertienhonderd. Daarvan zijn er zo’n vijftig bijtincidenten heel ernstig. De impact van het bijtincident bepaalt hoe ernstig het is. 

In de Romeinse tijd werden ze al gebruikt bij gladiatorengevechten in de arena.”

We hebben hier in maart een presa canario gehad. Dat is een Zuid-Amerikaanse vechthond van zeventig kilo. Achteraf bleek die hond uit het crimineel circuit te komen. Deze hondensoort wordt in Brabant en Limburg steeds meer aangetroffen voor de bescherming van wietkwekerijen en voor de persoonlijke bescherming van mensen. Deze honden zijn in het houderschap ertoe opgeleid om toe te slaan. Wij hebben er dus eentje onder ons dak gehad en dat ging redelijk goed. We hebben een heel programma om zo’n hond te socialiseren en om te kijken hoe we het doen met uitlaten. Toch sloeg die hond op een gegeven moment heftig toe. Het is gelukkig goed afgelopen, maar zo’n hond gaat meteen op zoek naar je keel om je te doden. Het zijn echte killers en ze zijn zelfs nog een slag gevaarlijker dan pitbulls.. In de Romeinse tijd werden ze al gebruikt bij gladiatorengevechten in de arena. De politie zegt dat ze gewoon niet weten hoe ze zo’n hond moeten aanpakken en dat ze niet hun auto durven uit te stappen wanneer zo’n hond aanwezig is. Ze blijven gewoon zitten voor hun eigen veiligheid. Zo heftig is dat, want je mag deze honden niet zomaar neerschieten en een wapenstok houdt zo’n hond niet tegen. 

Wanneer wij dit soort honden binnenkrijgen, testen we ze in een twee weken durende quarantainefase. Vervolgens maken we een reportage over welke karaktereigenschappen we hebben aangetroffen en dan kijken we of en hoe we het kunnen aanpakken om zo’n dier te kunnen herplaatsen. Als dat niet kan, dan moeten we samen met de euthanasiecommissie beslissen we het dier wel of niet laten inslapen. Ook al is het een vervelend dier, het doet toch altijd pijn aan ons dierenhart, maar anders loop je rond met een gevaarlijk dier.

Wij willen ons dierenopvangcentrum niet tot een TBS-gedragskliniek voor dieren maken. Dat is ook niet in het belang van het welzijn van het dier, omdat er teveel opwinding bij komt kijken en wij willen dat niet. De dierenarts moet uiteindelijk het vonnis voltrekken en iemand van de dierenbescherming toetst ons op de werkwijze. Wat hebben we er al aan gedaan en welke effecten heeft dat gehad op het dier? Zij willen natuurlijk voorkomen dat we een dier laten inslapen zonder geldige reden. 

| Wordt het traject ooit verlengd? |

Nou en of, we hebben vier weken terug een rottweiler herplaatst in Limburg. Die heeft hier bijna vier jaar gezeten. Dat was een jonge hond die relatief jong binnenkwam en heel snel beet. Bij het uitlaten voelde hij plotseling regendruppels op zijn kop en vervolgens draaide hij om en werd hij helemaal gek en beet hij zijn begeleider. Hij beet niet door, maar liet wel flinke blauwe plekken achter. Onze gedragsdeskundige was er van overtuigd dat we dat er wel uit konden krijgen. Dit was gewoon een kwestie van vertrouwen en een specifieke aanpak. Hier zijn we mee aan de slag gegaan door middel van een speciaal programma. Elke drie maanden keken we dan naar de vooruitgang. Je hebt dus gewoon heel veel tijd en geduld nodig om zo’n hond weer helemaal goed te krijgen. Uiteindelijk is het gewoon een watje van een hond geworden. 

We creëren een veilige bubbel rondom het dier, maar daarin moeten we wel eerlijk zijn.”

Samen met een team van deskundigen en vrijwilligers besteden wij enorm veel aandacht aan de dieren die hier zitten en geven ze veel liefde. Samen vermijden we allerlei prikkels die een negatief effect op het dier kunnen hebben. We creëren een veilige bubbel rondom het dier, maar daarin moeten we wel eerlijk zijn. We proberen het wel bij ieder dier aan te passen, want we willen niet zo’n bubbel creëren waardoor een dier straks niet met andere mensen of situaties kan omgaan. Het beleid mogen we zelf maken, maar we delen het wel met de dierenbescherming, omdat wij overal voor open staan en graag transparant willen zijn. De dierenbescherming is heel blij met onze aanpak.

Wij zijn een keurmerk gecertificeerd asiel. Het is gebaseerd op de vrijheden van Brambell. Brambell heeft ooit beschreven dat een dier ook zijn rechten heeft. Dat ze geen honger en dorst moeten hebben, dat hun veiligheid wordt gewaarborgd, dat ze de juiste medische zorg krijgen, dat hun stressbeleving laag moet zijn en dat het klimaat goed moet zijn voor het dier. Zolang je daaraan kunt voldoen als asiel, doe je het goed. Het zijn wel dingen waar je voortdurend mee bezig bent.

| Kan iedereen een hond adopteren die gedragsproblemen heeft/had? |

Nee, absoluut niet! We hebben bepaalde richtlijnen waarin wij een nieuwe baasje zoeken. Diegene moet het nieuwe houderschap wel aankunnen. We gaan in overleg met het eventuele nieuwe baasje en vertellen het hele verleden van de hond en welk gedrag de hond heeft en had. Je zult als eigenaar ook aan bepaalde competenties moeten voldoen om het dier zo goed mogelijk en probleemloos te kunnen opvangen. Dieren zitten hier weken, maanden of jaren en daardoor kennen wij ze door en door, maar de klant die hier net binnenstapt moeten we op zijn blauwe ogen geloven dat hij de waarheid vertelt. Sommige mensen komen met praatjes dat ze het aankunnen en heel veel ervaring hebben, maar wij willen dat graag eerst even zien. Daarom gaan wij een aantal keren mee met die mensen om te zien hoe zij met het dier omgaan. In de nazorg bieden wij nog trainingen aan om samen met de hond, de eigenaar en de gedragsdeskundige te kijken of het daadwerkelijk goed gaat. Wij hebben bijvoorbeeld zelf het beleid waarin wij nooit aan een riem zijn hond trekken. Wij belonen goed gedrag en negeren slecht gedrag. Dit moeten wij natuurlijk goed communiceren met het nieuwe baasje anders wordt alle tijd die wij erin hebben gestoken tenietgedaan. Het is nou eenmaal de aanpak die tot beter gedrag heeft geleid, omdat een positieve benadering altijd beter werkt dan een negatieve benadering. We maken soms wel mee dat het nieuwe baasje hier geen oren naar heeft en het eigenwijs op zijn of haar manier wil doen, maar dan werkt het niet en  dan zoeken wij liever een baasje dat wel begrip heeft voor onze aanpak.

| Hoeveel ruimte hebben jullie hier eigenlijk voor dieren? |

Wij kunnen hier meer dan honderd dieren huisvesten. In 2004 hebben we het gebouw een stuk verkleind, maar desondanks hebben we het wel zo in elkaar gezet dat de honden niet tegenover elkaar zitten. Omdat het een heel frustrerende werking hebben op zo’n dier, wanneer er bijvoorbeeld continu naast en tegenover hem geblaft wordt. 

Deze week stond er in de krant een stuk over een onderzoeker in België. Hij stelde eigenlijk vast dat we af moesten van het houderschap van gezelschapsdieren. Hij zegt dat het tegennatuurlijk is, omdat we een dier al zijn ruimte ontnemen. Het houden van dieren is en blijft tegennatuurlijk. Fokkerijen zijn daarnaast een groot probleem. Deze dieren slaan een groot stuk aan socialisatie over en worden veel te vroeg bij hun moeder weggehaald. Met zulke situaties creëer je gewoon probleemhonden. 

Het zijn bouwsteentjes voor die mensen om verder te komen.”

Wij zijn naast een dierenasiel, ook een centrum voor arbeidsmatige dagbesteding. Ik krijg hier mensen met een beperking die samen met hun coaches komen. De coaches zien hoeveel toegevoegde waarde dit heeft voor hen. Het zijn bouwsteentjes voor die mensen om verder te komen. Dat is het mooie van dieren, ze stellen ons op ons gemak. Een dier geeft je ook een ritme, want je staat toch elke dag weer op om voor ze te gaan zorgen. Zij zijn namelijk afhankelijk van jou. 

Ik ben bang dat het aantal honden met gedragsproblemen zal toenemen. De dierenbescherming heeft een programma opgezet dat ze een protégé centrum op willen gaan zetten, waarbij ze dus ergens een centrale opvang voor dieren willen regelen. Daar verwachten ze tweeduizend ernstige bijtincidenten van de honderdtwintig- tot honderdvijftigduizend te kunnen opvangen, waarvan zij denken dat ze de dieren nog kunnen behandelen. Dit is al een stap in de goede richting, maar toch blijven wij samenkomen om met zijn allen onze expertise te delen en zo veel mogelijk bijtincidenten en agressieve gedragingen te voorkomen. 

Mijn gedragsdeskundige heeft HondenCampus opgericht, dat is een vof. Vanuit heel Nederland wordt zij benaderd met de problematiek waarbij gemeenten zeggen dat eigenaren iets met hun hond moeten doen.Vervolgens willen die eigenaren ook wat met hun hond gaan doen, maar heel veel hondenscholen houden hun deuren dicht voor dit soort honden, want zij willen de problemen die deze honden met zich meebrengen niet. Die eigenaren staan een beetje met hun rug tegen de muur, omdat ze nergens terecht kunnen. Soms is er zelfs een rechterlijke uitspraak, dan kunnen ze terecht bij HondenCampus. HondenCampus is zelfs door mensen uit Duitsland benaderd. Er is zowel veel vraag als nood, maar er zijn nog weinig oplossingen. 

We staan ook in contact met de gemeente hier en hebben gevraagd waar zij tegenaan lopen. Ze krijgen te maken met veertig of vijftig ernstige bijtincidenten. Boa’s moeten mensen in de stad aanspreken die hun hond los hebben lopen.Dan zegt de boa tegen de eigenaar dat hij zijn hond moet aanlijnen, maar vervolgens loopt de hond weer los. Uiteindelijk wilden ze de hond in beslag nemen, maar dan heb je een probleem, want wat ga je met die hond doen? 

We hebben alle 29 boa’s die in Tilburg werkzaam zijn getraind om het gedrag (van honden) te analyseren waar ze tegenaan lopen tijdens hun werk.

| Wanneer jullie een hond in het asiel hebben die echt agressief is, hoe doen jullie dat dan met de verzorging? |

Een paar jaar geleden werden we gebeld door de politie. Ze zat bij een appartement in de stad, waarvan de eigenaar voortvluchtig was. De woningbouwvereniging zette die man zijn huis uit, maar zijn hond (rhodesian ridgeback) zat nog op het balkon. De politie was gekomen en wilde de balkondeur open doen, maar die hond vloog hen meteen aan. Dus de politie vroeg of wij ze konden helpen. Wij hebben zo’n vangstok, die moet je om de hals doen en dan kun je het dier op afstand houden. Dus die hond is meegenomen en bij ons in een hok geplaatst met een strikte mededeling dat niemand hem mocht uitlaten of bij hem in het hok mocht. Dit was in afwachting van de eigenaar. Normaal heb je een bewaartermijn van twee weken, want de dieren zijn dan ‘gevonden voorwerpen’. In die twee weken wacht je af of de baas het dier komt ophalen. Het was een criminele voortvluchtige, dus die kwam niet opdagen. 

Uiteindelijk hebben we geconstateerd dat de hond zo gevaarlijk was, dat die nooit meer herplaatst mocht worden. Toen hebben we besloten om hem in te laten slapen zonder toestemming van de eigenaar. 

Ongeveer een week of zes later, stond de eigenaar bij ons op de stoep. Ze kwamen met drie man sterk en ik moest de boodschap brengen dat we zijn hond hadden laten inslapen. Hij sloeg letterlijk met zijn vuist een gat in de deur, zo boos werd hij op mij. Ik heb gezegd dat ik de politie zou bellen, als hij zo doorging. Uiteindelijk dropen ze af, maar ze kwamen nog even terug. “Meneer, ik heb uw gezicht onthouden en ik kom een keer terug,” nadat hij dat zei, heb ik hem weggestuurd. Ik heb daarna nog aan de politie gevraagd of ik bang moest zijn voor die meneer, vervolgens vertelden ze me dat ik wel voorzichtig moest zijn. 

“Je moet man en dier hebben om iets te kunnen verbeteren en ook om keuzes te maken.”

Dat soort houderschap zit achter dit soort dieren en dat maakt het lastig. Je moet man en dier hebben om iets te kunnen verbeteren en ook om keuzes te maken.

Je wordt als asiel geconfronteerd met gevaarlijke dieren. Vandaar dat de dierenbescherming zegt dat asielen daar niet op toegerust zijn. Zij vinden dat asielen dat soort complexe honden niet moeten hoeven te huisvesten, want dat is levensgevaarlijk voor het personeel. 

| Mogen jullie ook dieren weigeren? |

Ja, uiteraard. Afstandsdieren mogen wij weigeren, maar zwervers worden aangetroffen en die mag je dus niet weigeren. Je moet wel keuzes maken, want de dierenbescherming zit zo tegen dat nul euthanasiebeleid aan te hikken. Ik heb er helemaal geen moeite mee om te zeggen dat een dier nooit meer de samenleving in kan. Om zo’n dier zijn hele leven hier vast te houden als een soort tbs-patiënt, moet je ook niet willen. Er zijn asielen die wel complexe dieren weigeren. Wij houden wel van een uitdaging en willen dan ook zoveel mogelijk dieren helpen binnen onze macht. Ook al gaat dat niet altijd.

We kunnen het leven van zo’n dier ook niet dragelijker maken door middel van een andere huisvesting. Als de dierenbescherming een tbs-kliniek gaat opzetten voor dit soort honden, waar ze mogen blijven tot ze doodgaan, dan vraag ik me af hoe ze dat zouden willen. We bepalen al zoveel voor zulk soort honden en dan ga je ze ook nog opsluiten in een omgeving waarin zij nooit een kans hebben op een normaal gezinsleven. Het zit hem, bij dit soort dieren, in het houderschap. Dieren worden in essentie nooit agressief geboren, je maakt ze agressief. Dat kan zitten in de opvoeding, in het niet goed socialiseren, soms moedwillig om ze als een soort wapen te gebruiken. Het is fout, heel fout, want het dier is de dupe. 

Er wordt dus vanuit dit dierenopvangcentrum van alles gedaan door middel van trajecten om honden met gedragsproblemen op weg te helpen naar een structureel en stressloos leven. Hierbij komt veel expertise en aandacht kijken. Zij staan voor hetgeen wat het beste is voor het dier. En het beste is niet altijd het leukste, maar dit is allemaal in het belang van het dier. 

Liefdadigheid in ruil voor afgunst

Wanneer je alles geeft voor dieren, maar er een hoop negativiteit voor terugkrijgt. Dit gebeurde Roseanne Coolen. Voor honderden dieren heeft zij zich hard gemaakt en gezorgd dat ook zij een veilige en liefdevolle thuishaven kregen. Maar blijkbaar zit hier ook een keerzijde aan en kan niet iedereen het waarderen.

Mensen zoals ik hebben ook een probleem. Wij worden door asielen aangegeven en dat is heel krom. Asielen willen weer niet dat wij honden opvangen en baasjes voor ze zoeken, omdat wij (als gastgezinnen) een beter bereik hebben. Dat komt omdat we hier een huiselijke sfeer hebben. Ik ben onder andere aangegeven, ze hebben bij mij de hekken doorgeknipt en ik ben bedreigd, al ben ik van dat laatste niet zo onder de indruk. Het is een hele grote maffiawereld, die hondenwereld. In die wereld is gewoon heel veel loos.

“In de hondenwereld zit heel veel haat en nijd.”

Ik heb heel veel ellende gehad van een groepje mensen uit Den Bosch, die mij dood wilden. Ik ben zelf niet zo onder de indruk, maar ik was wel bang voor mijn dieren. In de hondenwereld zit heel veel haat en nijd. 

Die dierenasielen zitten bomvol, doordat mensen nieuwe honden kopen. Dat komt door nieuwe rages en nieuwe rassen. Hoge risico honden zijn niet te herplaatsen, dat zijn bijvoorbeeld staffords en cane corso’s. Wij hebben hier ook geen euthanasiebeleid, dus er moet nog heel veel gebeuren om voor iedere hond een goed baasje te vinden. Daarom zouden er meer mensen liefdadigheid moeten kunnen doen. 

Een groep haters zei dat wij (mensen die honden thuis opnemen) er zelf aan verdienen. Ik zal je eerlijk vertellen dat ik van het geld dat ik aan de dieren heb besteed een dure mercedes had kunnen kopen.

Vooral de wetten omtrent dieren stroken niet met het hart van vele dierenvrienden. 

| Waarom zijn mensen er niet blij mee dat jullie dieren thuis opvangen? |

Asielen zijn er niet blij mee, omdat ze bang zijn dat zij met de dieren blijven zitten.  Dat komt doordat ik met Facebook en mooie foto’s makkelijker een nieuw huisje zou kunnen vinden voor mijn dieren.

“Ze gaan met een bus naar zo’n land en komen met een hele lading honden terug naar Nederland.”

Het grootste probleem is dat er heel veel honden uit het buitenland gehaald worden. Deze worden via sites aangeboden en dat is een hele lucratieve handel. De stichtingen die dat doen trekken deze honden (gelukkig) van de straat. Daarna doet een lokale dierenarts de sterilisatie of castratie voor een bepaald bedrag, vervolgens kun je de honden hier voor een paar honderd euro adopteren. Ze gaan met een bus naar zo’n land en komen met een hele lading honden terug naar Nederland. Vervolgens gaan ze naar een parkeerplaats en daar worden die honden overhandigd. Het is zo krom als het maar kan zijn.

Het zijn hele zielige verhalen, maar de asielen zitten hier ook vol. 

Ik deed ook veel voor de asielen. Ik heb ook wel eens hondjes vrijgekocht uit het asiel en ze dan gewoon geschonken aan mensen. Dat mag echter ook niet. Je mag van alles niet, maar de meeste asielen doen geen huisbezoeken en ook geen opvolging. Vooral niet in België. Het is allemaal een zooitje. 

Ik heb geen Facebook meer. Ik ben aangegeven en heb onderzoeken gehad. Iedereen die mij kent, weet dat ik speciaal voor de dieren die ik opvang, een boerderij heb gekocht. Ik heb altijd gedaan wat in mijn macht lag voor de dieren. Ze willen gewoon niet dat je zo’n hond in huis neemt, daar zijn wel en geen wetten voor. Voor de wet is een hond nog steeds een ding in plaats van een dier.

| Wat doen asielen met lastig plaatsbare dieren? |

Die vangen ze nog maar zelden op en die weigeren ze. Ik heb boeken met de verhalen en foto’s van honden die ik heb weggehaald. Ik heb bijvoorbeeld alle honden bij een bepaalde broodfokker weggehaald, dat waren vierhonderd hondjes en daar heb ik vier of vijf maanden over gedaan. Die broodfokker stopte ermee en ik heb voor die honden allemaal nieuwe baasjes gezocht. 

| Hoeveel dieren heeft u nu nog? |

Ik heb er genoeg. Ik heb een hele dierentuin. Het is wel een hele dagtaak, maar ik krijg nu ook hulp van een meisje. Er zijn heel veel hondjes die oud zijn, die nog nooit daglicht hebben gezien en niet zindelijk zijn. We zijn momenteel op zoek naar een andere woning, waar ik een aparte ruimte wil en kan maken voor bejaarde honden. Dan wil ik het wel officieel doen, zodat ik geen gedoe krijg. 

Wanneer me dat lukt,  wil ik met asielen een compromis sluiten. Zodat die hondjes bij mij nog een jaar of half jaar liefde kunnen krijgen en gras onder hun voetjes kunnen voelen. Dat ze echt in een huiskamersfeer kunnen leven.

Ik vind het voor alle dieren even erg. Daarnaast vind ik dat er te weinig aandacht wordt besteed aan en te weinig vergaderingen komen over wetten voor dieren en voor asielen. Het is ook niet goed dat er maar lukraak wordt gefokt. Er zijn puppy’s genoeg. 

| Denkt u dat het in huis nemen van dieren beter is dan het stoppen in een asiel? | 

Er zijn goede asielen, bijvoorbeeld asiel de Bommelerwaard. Dat vind ik een heel capabel en heel goed asiel, maar er zijn ook verschrikkelijke asielen. Deze zijn voornamelijk in België. Daar gebeuren dingen die het daglicht niet kunnen zien. Ondanks dat vind ik dat asielen ook heel goed werk verrichten. De goede asielen hebben vrijwilligers en geven de beestjes gelukkig nog een kans. 

“Er zijn heel veel mensen die al huilend naar zo’n asiel gaan om hun dier op te geven, omdat ze onder de armoede grens leven.”

Wat ik niet goed vind, is dat de baasjes die de honden af staan, geld moeten betalen. Er zijn heel veel mensen die al huilend naar zo’n asiel gaan om hun dier op te geven, omdat ze onder de armoedegrens leven. Wanneer zo’n gezin bijvoorbeeld vijftig euro niet kan missen, nemen de asielen de honden niet aan. Die honden nam ik vervolgens wel aan. Heel veel mensen moeten moedwillig hun huisdier wegdoen en nu zijn er gelukkig al voedselbanken voor honden, maar ik vind dat er ook gewoon wetten moeten zijn waarbij er voor mensen met een laag inkomen compromissen worden gesloten met dierenartsen. Wat ik graag zou willen doen is een voedselbank voor dieren oprichten, waar eigenaren ook medicijnen kunnen krijgen en waar dierenartsen in opleiding vrijwillig werken. Zodat mensen hun dieren daar kunnen laten onderzoeken.

Daarnaast vind ik dat er wetten moeten komen voor hoge risico honden zoals staffords en pitbulls, terwijl het mijn favoriete rassen zijn. Ik sta er wel achter dat die gewoon gesteriliseerd of gecastreerd worden. Mijn wens is dat er een beleid komt dat fokt op aanvraag. 

Ik heb zoveel gezien en ik heb zoveel foto’s en filmpjes van situaties die je niet gaat geloven. Ik ben binnen geweest bij plekken, waar ik gewoon stond te huilen. 

Over euthanasie in de dierenasielen zijn onderling nog veel verschillende meningen. Hoewel het tegen ieders dierenhart ingaat, is euthanasie soms de beste optie voor dieren die nooit meer de samenleving in kunnen. Er wordt gekeken naar de opties voor een dier en zowel bij Roseanne Coolen als bij DOC-T staat dierenwelzijn voorop.