Onderzoek

De invloed van de ‘spookverhalen’ rondom orgaandonatie

Oct 03, 2018 Isa

De kern van ons onderzoek gaat vooral over hoe het transplantatieproces verloopt en wat voor een invloed de twee tegenover elkaar staande partijen hebben op de mensen. We hebben aan de ene kant de schrijvers van de ‘spookverhalen’ die ervan overtuigd zijn dat er niet wordt verteld hoe het er echt aan toe gaat en aan de andere kant hebben we de stichting en verschillende artsen die vinden dat dit wel gebeurt. Tussen deze twee partijen zitten de ‘gewone’ mensen, die hebben aangegeven wat zij er zelf van vinden. Daarom hebben we gekozen voor deze hoofdvraag die alles bedekt.

 

‘’Wat is de invloed van de donatie- ‘spookverhalen’ op de stichtingen en de mensen?”

 

Daarbij kijken we ook naar waar de spookverhalen vandaan komen, in hoeverre de verhalen waar zijn, hoe de Nationale Transplantatie Stichting en de artsen op de verhalen reageren en de invloed op de ‘gewone’ mens.

Via een verhaal op Facebook kwamen we bij dit onderwerp. Na een beetje zoeken op het internet kwamen we al gauw bij een artikel op alwareness.org, met de titel ‘Kun je levende organen uit een dood lichaam halen?’’ Daar zit wel iets in, maar als je hersendood bent, voel je toch niks? We waren nog niet echt overtuigd van het artikel. Na verder lezen werd er beweert dat je spierverslappers krijgt en als dat nog niet genoeg is, vastgebonden wordt aan de operatietafel. Dat maakten het voor ons een beetje ongeloofwaardig. Daarbij wel interessant voor een onderzoek. We hebben nog meer van die ‘spookverhalen’ gelezen. Dat je alles voelt tijdens de transplantatie omdat je niet onder narcose wordt gebracht en als je hersendood bent, ben je immers niet helemaal dood. Ook kwamen we een aantal Facebookpagina’s tegen waar die verhalen zich verzamelen. Wij geloofden dit niet. We kunnen best geloven dat het een keer is fout gegaan (wat natuurlijk al verschrikkelijk is), maar dat bijna iedereen de pijn voelt tijdens te transplantatie ging ons een beetje te ver. Wij stapten in dit onderzoek met het idee dat het gewoon bangmakerij is. Dat neemt niet weg dat de verhalen weldegelijk invloed zullen hebben op mensen. Je gaat je toch wel een paar dingen afvragen…

Voor ons onderzoek hebben we verschillende kandidaten gesproken. We hebben de twee tegenstellende kanten van het onderwerp tegenover elkaar gezet in een podcast. We laten stukjes horen uit het interview met Annet Wood, een beeldend kunstenaar die zich geroepen voelt om mensen te informeren over orgaandonatie en wat er wel niet echt gebeurt in dat wereldje. Zij is fel tegen de manier van doneren. Daar tegenover hebben we de NTS, de Nationale Transplantatie Stichting. Zij is er om Annet haar argumenten te ontkrachten. Daarbij vertellen wij onze mening over wat er gezegd wordt.

 

De podcast kan je hier luisteren:

 

Ook hebben we, om de invloed op de ‘gewone’ mens te onderzoeken, en enquête afgelegd met een aantal vragen over het onderwerp. Deze hebben wij in een Piktochart gezet:

Op de vraag: ‘’Zou je met die informatie van mening veranderen om orgaandonor te zijn? Geef aan waarom wel of niet’’ Antwoordden de meeste mensen met ‘’Nee’’. De grootste reden daarvoor is dat ze de verhalen niet geloven, of omdat het toch geen zin meer heeft om te leven als kasplantje en dat ze dan liever iemand zouden helpen.

Klik hier om de resultaten van de enquête te zien:

pikto

Als we nu naar orgaantransplantatie kijken, dan zien we meer dan alleen maar het helpen van anderen. We zien ook dat er vaak wordt aangedrongen op de familie om te doneren. Of dit is omdat de arts zo graag andere mensen wil helpen of omdat hij er echt van overtuigd is dat de geliefde er niet meer is, weten we niet. Het is wel goed dat er meer over wordt gepraat en dat het duidelijker wordt gemaakt dat het proces van transplantatie niet altijd zo mooi is als het lijkt. Nu staat Isa nog steeds als donor geregistreerd, maar is wel meer bewust van de keuze die ze heeft gemaakt. Mees aan de andere kant weet nog niet zeker wat haar keuze zal zijn en dat is ook prima. Je moet geen overhaaste beslissing nemen over dit soort zaken, dat is iets waar we wel zeker achter zijn gekomen. Uiteindelijk gaat het, denken wij, toch vooral om een principekwestie, waar geloof jij in als je in de kreukels ligt en niet meer zelf kan ademen. Geloof je dat je er niet meer bent en dat je beter iemand anders kan helpen of geloof je dat je alleen maar aan het genezen bent en dat die machines je daarin helpen. Deze keuze moet voor iedereen zelf gemaakt worden en dat kan pas als er over wordt gepraat.

 

Gemaakt door: Mees Bouwman en Isa Beke